วันนี้นอนซมอยู่บ้าน

อาการ อาหารเป็นพิษ

ทรมานมาก นอนปวดท้องบิดทั้งคืน

แทบจะคลานลงจากเตียงไปทำงานTT

แถมยังต้องไปทำงาน เดินตัวงอ ทั้งวันนน

เหม็นอาหารไปหมดดด ขนาดกลิ่นมาม่ายังเหม็นเลยยย

ไม่ไหวแล้ว…เมื่อวานถ้าไม่มีงานที่ต้องสรุปก็คงไม่ไปทำงานแน่

แล้ววันนี้ก็็คงหายและดีขึ้น…

แต่ว่า…

ในเมื่อเมื่อวานต้องทำงาน

วันนี้เลยต้องมานอนซมจนได้

เพิ่งจะฟื้นขึ้นมากินข้าวต้มได้

นอกจากน้องที่หาข้าวมาให้

และป๊ากะม๊าที่ถามว่าเป็นไงบ้าง

นอกนั้น…

ฉันก็ไม่มีใคร??

จริงๆ นะเนี่ย 55

ฉันเพิ่งรู้ตัวว่า…ในวันที่ไม่สบาย

ฉันก็ต้องอยู่คนเดียว

มันเป็นความรู้สึก “โดดเดี่ยว” เหลือเกินน่ะ

ในวันที่เราอ่อนแอ ไม่สบาย

แต่ไม่มีใครคอยเป็นห่วง

พาไปหาหมอ หาข้าวให้เรากิน

ถามว่าไหวไหม หรือหายหรือยัง

มันช่างทำให้ฉันรู้สึกเหงาจริงๆ

ที่ต้องอยู่เพียงลำพัง!!!

ก็แค่นั้นเอง

มันเป็นความคิดของฉันเอง

ถ้าวันหนึ่ง…ฉันตื่นขึ้นมา

อายุห้าสิบ แล้วพบว่าข้างกายฉันว่างเปล่า

ฉันต้องใช้ชีวิตที่ผ่านมาเพียงลำพัง

ในวันที่ฉันมีทุกส่ิง ฉันไม่สามารถแบ่งปันความสุขให้กับใครได้

ไม่มีใครยื่นมือมาพยุงฉันในวันที่อ่อนแอ

ไม่มีใครร่วมแบ่งปันความสุขในวันที่ฉันต้องการมอบให้ใครสักคน

ไม่มีใครให้ฉันรักกกกก

ฉันคงเป็นคนที่เศร้าที่สุดในโลกใบนี้เนอะ

^_^!

Comment

Comment:

Tweet

อืม .. เรื่องใน entry ก็จริง ..

เรื่องใน comment แรกก็จริง -_-'
วันที่ป่วยคนเดียวก็ไม่ต่างกับตอนถูกบอกเลิกแล้วก็อยู่คนเดียว ตอนนั้นช้ำยิ่งกว่า ป่วยใจแทบตาย

มีคนรักเพื่อดูแลเค้าคะ ถ้าเราหวังให้เค้ามาดูแล มันจะเศร้ามากมายเวลาอยู่คนเดียว

สู้ๆ คะ

#1 By chockcolate_am on 2009-02-17 18:19