***กริ๊ง กริ๊ง !!! เสียงกระดิ่งดังแว่วมาแต่ไกล ฉันรีบวิ่งพร้อมกำเหรียญบาท “ไอติมไม้แดง” กินทีไรหวานช่ำไปถึงหัวใจ แต่ส่ิงที่ทำให้ฉันไม่เคยลืมไม่ใช่ความหวานเย็นจับใจเท่านั้น แต่ไอติมไม้เล็กๆ สามารถทำให้หัวใจเต้นตูมตามตอนที่กัดคำแรก ยิ่งกว่าลุ้นกินฟรีหรือจ่ายสุกี้เสียอีก(เพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องจ่ายมันอยู่ดี) ไอติมไม้เล็กๆ สามารถสร้างความสุขง่ายๆ ให้กับฉัน 

***น้ำแข็งใส ป๋องแป๋ง สายไหมสีสวย ฉันรักทุกอย่างเลย อยากกลับไปช่วงเวลาวัยนั้น ที่สองมือเต็มไปด้วยป๋องแป๋งเสียงใส สายไหม เป็นเรื่องราววันเก่าๆ ที่นึกทีไรก็ยิ้มได้ทุกที 

***ฟล็อปปี้ดิสก์ 1.2 mb. แค่นั้นก็มากมายเหลือเกินแล้ว แต่ทุกวันนี้ 100 กิ๊ก ก็ไม่พอ เหมือนกับคนเรา รักเดียวไม่พอ ต้องมีหลายกิ๊กเข้าว่า 

***แอปเปิ้ลเครื่องแรก LC 475 เธอเปรียบเหมือน ออเดรย์ เฮปเบิร์น ใน Breakfast at Tiffany’s คลาสสิคสุดๆ 

***เพจเจอร์ 162 Hutchison Pagephone ยินดีต้อนรับค่ะ… เส้นทางสื่อสารแสนน่ารัก ขอบคุณพนักงานเพจเจอร์ทุกคนที่เคยรับสายนะคะ ที่ทำให้ฉันไม่พลาดการติดต่อที่อบอุ่นกับเพื่อนฝูง แม้ข้อความจะยาวพิมพ์จนมือชา เธอคงถูกฝึกมาให้ไม่เป็นผู้แพ้้ พอๆ กับเพื่อนฉัน เหมือนเป็นการดวลกัน ต่างกันที่อาวุธเท่านั้น แต่ก้ไม่ทำให้เธอหยุดให้บริการพวกเราได้ และเธอน่ารักพอที่จะบอกกลับมาอย่างสุภาพว่า “กรุณาเปลี่ยนคำค่ ไม่ไพเราะ” ในคราที่เพื่อนฉันส่งคำหวานเสนาะหูมาหา แต่เพื่อนฉันมันก็ฉลาดพอที่จะสะกดทีละคำ มีลูกล่อลูกชน จนส่งเป็นคำนั้นมาจนด้าย… 
ฉันกลับชอบรับข้อความมากกว่าได้ยินเสียง(ในบางโอกาสนะคะ ฟังเสียงเพื่อนด่ามาตามสายได้อารมณ์กว่ากันเยอะ) เพราะเสียงก็เป็นแค่เสียง ถ้าเราไม่ใส่ใจก็ลืม แต่ข้อความที่ส่งผ่านมา เรากลับมาอ่านได้ตลอดเวลา มันจะยังคงอยู่ตรงนั้น ตราบใดที่เรายังต้องการและไม่ลบมันทิ้งซะ 

***ฉันชอบ Happy Meal ถึงเพื่อนจะบอกว่า มันเป็นชุดคุณหนูก็ตามเถอะ และจะไม่ลืมตามล่าอย่างเอาเป็นเอาตายถ้ามีของแถมเป็นตุ๊กตาหมี…ไม่ว่าจะมาในรูปแบบใด ตามล่าตุ๊กตาหมีมา 5 ปี เพิ่งจะได้มาครบ ตอนเจอแทนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เอาเป็นว่าทุกวันนี้ถ้าไปกินแมคโดนัลเมื่อไหร่ ฉันก็ยังคงเลือกแฮปปี้มีลอยู่ดี ก็มันกินแล้วมีความสุขเหมือนชื่อนี่นา 

***“ดึกดื่น” อย่าแปลกใจไป มันเป็นชื่อของหิ่งห้อยที่อาศัยอยู่หน้าบ้านของฉันเอง มันจะมาเป็นคู่เสมอ ส่องแสงระยิบระยับให้ฉันนั่งมองแล้วเพ้อไปกับฝันเล็กๆ ของฉัน แต่แล้ววันนึงไม่รู้เมื่อไหร่ ฉันไม่ทันสังเกตุว่า ดึกดื่น มาเพียงแค่แสงเดียว แล้วเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็ไม่เห็นแสงสว่างน้อยๆ ดวงนั้นอีก เค้าได้จากฉันไปแล้วสินะ ถึงจะเสียใจที่จะไม่ได้เห็นแสงนั้นอีก ฉันคิดว่าดึกดื่นคงขึ้นไปอยู่บนฟ้าแล้วสินะ มองมายังพวกเราทุกวัน ทุกวัน ดึกดื่นจากไปแล้ว แต่ฝันของฉันยังคงอยู่ 

ทุกวันนี้คนเราเฝ้่าแต่หาความสุขใส่ตัว…ทุกอย่างต้องใหม่ ต้องดีที่สุด 
ทุกอย่างต้องเดิ้น ทุกอย่างต้องทันสมัย โทรศัพท์รุ่่นใหม่ คุยกันเห็นหน้ากัน มี GPS เอาไว้ตามหากัน โลกเราใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ…ถ่ายรูปได้ ฟังเพลงได้ ทุกวันนี้แม้กระทั่งเด็กอนุบาลก็มีมือถือกันแล้วนะ บลูทูธต้องเล็กจิ๋ว (อาจจะใหญ่กว่าขี้หูนิดส์เดียว) ถ้าสามารถออกแบบให้พูดแทนเจ้าของได้ก็คงทำกันไปแล้ว รถก็ต้องขับเคลื่อนสี่ล้อ ราคาต้องหลักล้าน 2,600 แรงม้า รู้บ้างมั้ยว่าม้า 2600 ตัวจะเหนื่อยขนาดไหนที่ต้องมาแออัดกันอยู่ในเหล็กขนาดแค่ 2 เมตรกว่า สู้สองขาปั่นก็ไม่ได้ชิลล์ซะ ได้สัมผัสกับอากาศสดชื่นกว่ากันเยอะ บางครั้งถ้าเราเดินช้าๆ เราก็จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เพราะเสียงข้างในใจของเราสำคัญที่สุด ยิ่งเราวิ่งเข้าหามากเท่าไหร่ เราก็เหนื่อยหอบมากเท่านั้น เข้าตำรา ยิ่งสูงยิ่งหนาว ปลายยอดมันเล็กนิดส์เดียว ยืนอยู่ได้แค่คนเดียว จะเหงาแค่ไหนนะถ้าวันนึงประสบความสำเร็จ แต่ต้องนอนคนเดียว ตื่นมาข้างกายว่างเปล่า จะเหงาแค่ไหน จุดหมายปลายทางแม้สำคัญ ระหว่างทางที่ฝันสำคัญกว่า… 
ว่าแล้วก็ต้องไปหาไอติมไม้แดงกินซะหน่อย… 
แต่ว่า…จะไปหาที่ไหนดีล่ะ… 
กริ๊ง…กริ๊ง…นั่นไงความสุขเล็กๆ ของฉันมาแล้ว 

Comment

Comment:

Tweet

big smile Hot! Hot! Hot!

#3 By suckzensay on 2009-07-21 08:37

ช่วงเวลาทุกช่วงก็จะมีสิ่งๆ หนึ่งทำให้คิดถึงเสมอ confused smile

#2 By chockcolate_am on 2009-07-19 02:50

เหมือนกับเพลงเก่าๆที่ชอบ เพราะไม่ว่านานแค่ไหน

ที่ได้ฟัง เราก็ยังอยากฟังมันอยู่เสมอconfused smile

#1 By youuue on 2009-07-19 02:07